Zmiany w ewidencji VAT

W natłoku zmian w systemie podatkowym, z jakimi mieliśmy do czynienia w mijającym roku, wielu księgowych przegapiło chyba najistotniejszą dla ich codziennej pracy zmianę w przepisach.

Otóż od 1 stycznia 2017 r. zacznie obowiązywać zupełnie nowe brzmienie art. 109 ust. 3 ustawy o VAT. Zmiana została wprowadzona „przy okazji” nowelizacji Ordynacji podatkowej. Przepis ten reguluje obowiązki ewidencyjne dla potrzeb sporządzania deklaracji podatkowych i – tu novum – informacji podsumowujących. Chodzi tu o tzw. rejestr główny, sumujący i segregujący wszystkie dane z szczegółowych rejestrów (np. z kasy fiskalnej), które następnie są treścią deklaracji podatkowej.

Pamiętaj, że nowe brzmienie tej regulacji całkowicie zmienia treść oraz sposób prowadzenia rejestru głównego. Od początku 2017 roku w rejestrze tym należy, bowiem ujawniać wszystkie poszczególne transakcje – czyli wszystkie dane na temat każdej sprzedaży i zakupu, łącznie z danymi wszystkich kontrahentów. W konsekwencji może się okazać, że fiskus będzie wymagał, aby każda pozycja z faktury była ujęta w ewidencji głównej w odrębnej pozycji. Wymóg ten jest o tyle niezrozumiały, że wszystkie te dane zostały przecież już raz ujęte w dokumentach źródłowych które podatnik ma obowiązek przechowywać oraz w pomniejszych szczegółowych rejestrach. Tym samym są dokumenty te i rejestry są dla fiskusa dostępne i może je kontrolować.

Resort finansów tłumaczy zmiany koniecznością dopasowania przepisów vatowskich do regulacji wprowadzających Jednolity Plik Kontrolny. Jedno jest pewne – od 1 stycznia 2017 r. księgowi otrzymają w „prezencie” dodatkowe i nikomu nie potrzebne obowiązki ewidencyjne. Pojawia się w końcu pytanie o to, czy podatnicy są w stanie prowadzić ewidencję według nowych przepisów od początku nowego roku. Jej brak w tym kształcie może skutkować popełnieniem wykroczenia lub nawet przestępstwa karnego skarbowego. A te jak wiadomo są srogo karane.

Należy pamiętać, że zgodnie z art. 53 § 21 pkt 3 Kodeksu karnego skarbowego, ewidencje są uznawane za księgi. Z kolei zgodnie z art. 61 § 1 Kodeksu karnego skarbowego, kto nierzetelnie prowadzi księgę – podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych (czyli w 2017 roku do 6.399.360 zł). Jakby tego było mało – zgodnie z art. 56 § 1 Kodeksu karnego skarbowego, kto podając nieprawdę lub zatajając prawdę w deklaracji naraża podatek na uszczuplenie, podlega karze grzywny do blisko 20 milionów złotych, karze pozbawienia wolności albo obu tym karom łącznie.

Nie jest to jedyna zmiana regulująca zasady prowadzenia ewidencji VAT. Do ustawy o podatku od towarów i usług wprowadzono również przepis zgodnie, z którym począwszy od 1 stycznia 2018 r. rejestr będzie musiał być prowadzony w formie elektronicznej przy użyciu programu komputerowego. Zmiana ta z pewnością zaskoczy tych podatników, którzy spodziewali się uniknięcia obowiązku przekazywania organom podatkowym danych w formie plików JPK, ze względu na prowadzenie ewidencji papierowej.

 

Ewidencja VAT do końca 2016 roku

Ewidencja VAT od 2017 roku

Kwoty określone w art. 90 ustawy o VAT
(tj. kwoty podatku naliczonego podlegające i nie podlegające odliczeniu).
Dane niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej oraz informacji podsumowującej.
Dane potrzebne do określenia przedmiotu oraz podstawy opodatkowania. Dane potrzebne do określenia przedmiotu oraz podstawy opodatkowania.
Wysokość podatku należnego. Wysokości kwoty podatku należnego oraz korekt podatku należnego.
Kwota podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego. Kwoty podatku naliczonego obniżającej kwotę podatku należnego oraz korekt podatku naliczonego.
Kwota podatku podlegająca wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu. Kwoty podatku podlegającej wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu.
Inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej, a w przypadkach określonych w art. 120 ust. 15, art. 125, art. 130d, art. 134 oraz art. 138 – dane określone tymi przepisami niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowe. Inne dane służące identyfikacji poszczególnych transakcji – w tym numer za pomocą, którego kontrahent jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej.

 

Podstawa prawna:

Art. 109 ust. 3 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 710 ze zm. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r.).

Comments are closed.